conclusie en reflectie

Hoe leidde de ontdekking van kernsplijting tot de ontwikkeling van de eerste atoombom? De kernsplijting die ontstaan is in 1938 heeft direct geleidt tot het maken van een nucleaire bom. Wetenschappers ontdekte dat hele grote atoomkernen, zoals uranium 235, kunnen splijten wanneer ze in aanraking komen met een neutron. In dat proces komt niet alleen energie vrij, maar ook weer nieuwe neutronen. Op basis daarvan ontstaat er een kettingreactie van neutronen, waardoor er heel veel energie ontstaat. Tijdens de 2e wereldoorlog werd dit toegepast door de Amerikanen in het zogeheten Manhattenproject. Door 2 subkritische massa’s te nemen en die samen te voegen, ontstond er een oncontroleerbare kettingreactie die uiteindelijk de atoombom. De natuurkundige principes achter de bom zijn dus vooral: kernsplijting, de verschillende kettingreacties, veel kritische massa en de omzetting van massa naar energie. Het luid allemaal door E = mc^2. Dus als de massa toeneemt, zal het heel snel hele grote gevolgen hebben, omdat de lichtsnelheid natuurlijk gigantisch is, en dat zorgt dan weer voor grote verwoestingen. Kernsplijting was en is dus één van de grootste wetenschappelijke doorbraken ooit in de 20e eeuw.

reflectie

De ervaring die we hebben opgedaan uit dit grote onderzoek blijkt dat we eigenlijk niet veel waard zijn vergeleken met wat we kunnen bouwen. We hebben met verbazing en verwondering gekeken hoe alles in elkaar stak. We vonden het supertof om het over dit onderwerp te doen, omdat we natuurlijk beide zeer geïnteresseerd zijn in dit onderwerp. Het allerleukste wat we vonden aan dit onderzoek was toch wel het gesprek met de heer D. Lathouwers. De kennis die we bij hem hebben opgedaan, heeft ons supergoed geholpen en gemotiveerd om goed en grondig onderzoek te kunnen doen. Al met al vinden wij het een geslaagd project en hopen dat we later echt mee kunnen werken, want dat lijkt ons heel gaaf. We hebben superveel geleerd en zullen dit onderzoek nooit vergeten.